Moïra (30) verhuisde van de betonnen stad naar het Veluwse bos: 'Kans dat ik terug ga is klein'

In dit artikel:

Moïra (30) verruilde afgelopen herfst Rotterdam-Zuid voor een klein boshuisje op de Veluwe. Ze zocht stilte, ruimte en natuur — en vond dat in overvloed: uitgestrekte heidevelden, zandvlaktes en oude bomen rondom haar huisje. Omdat ze in de herfst verhuisde, was ze aanvankelijk bang voor eenzaamheid, maar de kleuren en het licht overtuigden haar; "Het is het mooiste seizoen in het bos", zegt ze.

De stap kwam samen met een levenskeerpunt: dertig worden en willen "alles helemaal omgooien". In het dagelijks leven merkte ze direct gezondheids- en welzijnsvoordelen: frissere lucht, beter drinkwater en veel diepere nachten. Sociaal is het anders dan de stad — er is minder te doen, maar buren zijn vriendelijker en groeten elkaar vaker.

Praktische nadelen kwamen ook snel aan het licht. Ze moest improviseren bij technische problemen (water, gasfles), zat tijdens winterse omstandigheden een paar dagen vast omdat ze geen winterbanden had en bezorgdiensten laten doorgaans niet aanrijden bij haar huis. Eenzaamheid speelde kort door ziektemomenten, toen er niemand even boodschappen kon doen of een luisterend oor bood. Hoewel ze van het leven in de natuur geniet en goed alleen kan zijn, ziet ze het boshuisje niet als definitieve plek voor een toekomstig gezin — het is te klein en de kans dat ze haar grote liefde daar ontmoet acht ze klein. Terug naar Rotterdam gaan is volgens haar onwaarschijnlijk.

Het dorp op de Veluwe wordt om privacyredenen niet genoemd. Moïra’s ervaring illustreert de aantrekkingskracht van landelijk wonen: rust en herstel versus praktische en sociale uitdagingen.