Kunstgras leek dé oplossing voor Wim, nu hangt hem een dwangsom boven het hoofd

In dit artikel:

De 77-jarige Wim van Dijk uit Heteren moet het kunstgras weghalen dat hij vorig jaar langs de sloot voor zijn huis legde. Hij gebruikte het groene tapijt omdat rugklachten hem verhinderden het steile talud te onderhouden; hij betaalde ongeveer 3.500 euro. Wim zegt dat hij meerdere keren telefonisch toestemming kreeg van Waterschap Rivierenland, maar kan niet meer achterhalen met wie hij sprak. Het waterschap heeft nu echter een handhaver gestuurd en dreigt met een dwangsom van 5.000 euro als het kunstgras niet verdwijnt.

Het waterschap voert aan dat bedekking met kunstgras de stabiliteit van het talud kan ondermijnen omdat het ontbreekt aan een natuurlijke wortelstructuur die bodemvastheid en erosiebestendigheid biedt. Die uitleg wordt ondersteund door landschaps- en vegetatie-ecoloog Carla Grashof (Wageningen Environmental Research): echte wortels versterken dijken en zorgen voor doorwatering en bodemleven, wat weer van belang is voor planten en insecten. Verder uit het waterschap bezorgdheid over mogelijke afgifte van microplastics naar oppervlaktewater. Kunstgrasleveranciers stellen daartegenover dat hun product milieuvriendelijker kan zijn omdat het geen bestrijdingsmiddelen nodig zou maken.

Wim overweegt geen rechtszaak meer — “Ik geef het op” — ondanks tips van bekenden, en heeft besloten het kunstgras samen met een oude buurman naar de milieustraat te brengen. Voor het kale talud overweegt hij worteldoek te gebruiken om onkruid tegen te gaan. De kwestie illustreert de spanning tussen individuele oplossingen voor onderhoudsproblemen en de verantwoordelijkheden van waterschappen om waterkeringen, biodiversiteit en waterkwaliteit te beschermen; beleid en handhaving verschillen bovendien soms per regio, wat vragen oproept bij bewoners over eenduidigheid in regels.