De mens als roofdier: waarom we in Gelderland op wilde dieren blijven jagen

In dit artikel:

In Gelderland is het jachtseizoen geopend. Jagers mogen onder voorwaarden op onder meer hazen, fazanten en houtduiven jagen, zolang dat gebeurt in hun eigen jachtveld en binnen de gemaakte afspraken over aantallen. Deze reguliere jacht is toegestaan zonder dat een jager per geschoten dier een specifieke reden hoeft aan te voeren. Volgens Wageningen-onderzoeker Eugenie van Heijgen leidt dat tot kritiek, omdat het doel minder duidelijk is en de jacht daardoor door sommigen als plezierjacht wordt gezien.

Gelderland telt volgens de Jagersvereniging ongeveer 5.900 mensen met een jachtvergunning. Daarvoor zijn onder meer een opleiding, wapenkluis, wapen en verzekering nodig. Een jager hoeft geen eigenaar van de grond te zijn; het jachtrecht kan worden gehuurd. Een jachtveld moet minimaal veertig hectare aaneengesloten grond beslaan.

Buiten de reguliere jacht kunnen jagers ook toestemming van de provincie krijgen om schade te beperken of te voorkomen. De Faunabeheereenheid Gelderland stelt hiervoor plannen op, gebaseerd op populatieomvang en verwachte schade. De provincie keurt die plannen goed. Op de Veluwe eten edelherten en reeën bijvoorbeeld jonge bomen en planten. Als hun aantallen te groot worden, kan dat volgens FBE-woordvoerder Erik Koffeman de groei van bossen en het behalen van natuurdoelen bedreigen. Omdat Nederland dichtbevolkt is en grote roofdieren grotendeels ontbreken, ziet hij de mens als beheerder die de balans tussen dieren, natuur en samenleving moet bewaken.

De Faunabescherming wijst alle jacht af. Volgens woordvoerder Harm Niesen verstoren jagers, honden en voertuigen ook andere dieren en verdrijven ze soorten uit hun leefgebied. Het afschieten van ganzen zou bovendien slechts tijdelijk effect hebben: zodra de rust terugkeert, komen ze terug. Hij pleit voor een andere inrichting van landbouw en landschap.

Wat er precies gebeurt als de jacht stopt, is onbekend. Populaties zullen waarschijnlijk eerst groeien, maar het verdere verloop is onzeker. Van Heijgen ziet daarom een toekomst waarin kritisch wordt gekeken naar de inrichting van het landschap en waarin jacht mogelijk op sommige plaatsen wordt verminderd of beëindigd.