Hans jaagt op doorbraken in coldcases

In dit artikel:

Hans Bezembinder uit Hoevelaken helpt als vrijwilliger bij het coldcaseteam van de politie-eenheid Midden-Nederland. Samen met vijftien politiefunctionarissen en vijftien andere vrijwilligers onderzoekt hij oude dossiers over onopgeloste misdrijven, langdurige vermissingen en onbekende doden, vooral uit de jaren tachtig en negentig. Dankzij nieuwe technieken, zoals DNA- en sporenonderzoek, hopen zij zaken alsnog op te lossen.

Bezembinder werkt momenteel aan een zaak die hij in september wil afronden. Hoewel hij verwacht haar mogelijk niet volledig op te lossen, heeft hij naar eigen zeggen wel nieuwe stappen gezet. Jaarlijks behandelt hij ongeveer vier zaken. In eerdere dossiers leidde het werk van het team tot aanhoudingen of tot nieuwe aanwijzingen tegen verdachten. Als een zaak niet kan worden opgelost, gaat het dossier terug de plank op totdat nieuwe informatie beschikbaar komt.

De oud-politieman begon in 1969 bij de algemene dienst en stapte in 1980 over naar de recherche. Later werkte hij onder meer bij de vreemdelingenpolitie en als Officier van Dienst en politiewoordvoerder. In die laatste functies maakte hij veel ernstige ongevallen en calamiteiten mee. Ook was hij coördinator voor het televisieprogramma Opsporing Verzocht, waar hij beoordeelde welke politieonderzoeken geschikt waren voor uitzending. In 2007 ging hij met pensioen.

Ruim zes jaar geleden sloot Bezembinder zich aan bij het coldcaseteam. De vrijwilligers krijgen ieder een regionale zaak toegewezen die opnieuw bekijken waard is, bijvoorbeeld omdat er een nieuwe tip is binnengekomen. Soms melden mensen zich na jaren omdat ze spijt hebben, op hun sterfbed willen vertellen wat ze weten of na een scheiding informatie over een ex-partner delen. Ook familieleden kunnen met een opmerking een onderzoek opnieuw op gang brengen.

De dossiers worden eerst gesorteerd en relevante documenten gedigitaliseerd. Daarna zoekt Bezembinder naar een aanknopingspunt, waarbij hij het onderzoek vergelijkt met het leggen van een puzzel. Door overleg met collega’s en het uitwerken van meerdere scenario’s proberen de vrijwilligers nieuwe verbanden te vinden. Een zaak kan daarbij uitgroeien van regionaal naar nationaal of internationaal onderzoek.

Het team beoordeelt hoe kansrijk verder onderzoek is. De Officier van Justitie bepaalt vervolgens of een zaak prioriteit krijgt. Bij goedkeuring nemen rechercheurs de verdere opsporing over. Bezembinder benadrukt dat het werk niet voor de onderzoekers zelf wordt gedaan, maar voor slachtoffers en nabestaanden. Vooral bij vermissingen kan een verklaring over wat er vermoedelijk is gebeurd families na jaren onzekerheid rust geven.

Ondanks de zwaarte van sommige dossiers houdt Bezembinder bewust afstand en wil hij er ’s nachts niet van wakker liggen. Binnen het diverse team, met onder anderen oud-politiemensen en een student criminologie, is ruimte voor uiteenlopende ideeën. Volgens hem helpt juist die combinatie van ervaring en onconventioneel denken om geen mogelijk scenario over het hoofd te zien.