'Grootste uilenvrienden' van de Achterhoek

In dit artikel:

Ronald van Harxen en Pascal Stroeken onderzoeken al veertig jaar de steenuil in de Achterhoek. Wat begon als het zoeken naar broedplaatsen en luisteren naar roepende uilen, groeide uit tot jarenlang veldwerk, honderden opgehangen nestkasten en een onlangs verschenen boek met veertig verhalen over hun bevindingen.

In het boek beschrijven ze onder andere de conditie van jongen, verspreiding, terugmeldingen van geringde vogels en het voedsel van de soort. Beide onderzoekers benadrukken dat verdiepend werk steeds nieuwe vragen oplevert; hoe meer je weet, hoe beter je ziet wat nog onontdekt is.

De populatie in de Achterhoek verkeert volgens hen nog in goede staat, grotendeels dankzij betrokken bewoners die nestkasten toestaan en de uilen op erven waarderen. Steenuilen raken vaak sterk verbonden met boerderijen en zijn overdag zichtbaar; ze vangen muizen en meikevers en leveren zo nuttige diensten op het erf. Bewoners kunnen helpen door afwisseling in vegetatie te behouden (niet overal hoog gras) en rommelhoekjes te laten voor prooidieren.

Tegelijk waarschuwen de onderzoekers dat de soort afhankelijk is geworden van kunstnesten: nestkasten slijten en moeten blijvend worden beheerd en vervangen. Voor Ronald en Pascal is het onderzoek na vier decennia dus nog lang niet afgerond.