Annemieke (25) zweeg jarenlang, nu ligt haar verhaal in de winkel

In dit artikel:

Annemieke Waaldijk (pseudoniem), nu 25 jaar, beschrijft in haar boek Het waren toch mijn ouders hoe zij vanaf haar kleutertijd structureel seksueel werd misbruikt door haar vader en emotioneel vernederd door haar moeder. Ze groeide op in een groot reformatorisch gezin in Apeldoorn; het eerste hoofdstuk schetst het contrast tussen ogenschijnlijk gezinsgeluk — spelen met broertjes, zusjes en hondje Robbie — en de nachtmerries die zich achter gesloten deuren afspeelden. Annemieke gebruikt aantekeningen en dagboeken die zij sinds haar jeugd bijhield; samen met journalist Robert Vinkenborg en Uitgeverij De Kring schreef ze die herinneringen uit tot een boek van 285 pagina's.

Eind vorig jaar werd de vader van het gezin door de rechtbank veroordeeld tot zestien jaar cel wegens jarenlang misbruik en mishandeling van acht kinderen; de ex‑vrouw kreeg tien maanden voor medeplichtigheid. Beide zaken gaan in hoger beroep en tot die tijd lopen de ouders vrij rond. De ouders ontkennen de aantijgingen.

Op haar vijftiende vluchtte Annemieke van huis en belandde in pleegzorg en instellingen. Hulpverleners moedigde haar toen aan het verleden los te laten, maar zwijgen bleek voor haar geen optie: het schrijven werd een manier om te overleven en betekenis te geven aan wat haar is overkomen. In het boek wil ze niet alleen haar eigen ervaring delen; ze hoopt dat het hulpverleners aan het denken zet en slachtoffers herkenning biedt die zij zelf lange tijd miste.

De publicatie leidde recent tot familieconflict: drie van haar zussen — eveneens slachtoffers — probeerden via de rechter de uitgave te blokkeren, maar kregen geen gelijk. Dat deed Annemieke pijn; de verhouding met haar zussen staat onder druk, hoewel ze hen blijft zien als onderdeel van haar leven. Voor haar markeert het boek ook een keerpunt: het is de reden om verder te willen leven en de start van een nieuw hoofdstuk.

Annemieke benadrukt dat het verhaal er niet is om te beschuldigen alleen, maar om verandering af te dwingen in de manier waarop signalen worden opgepakt en hoe slachtoffers worden geholpen. Ze hoopt dat haar getuigenis bijdraagt aan betere zorg en erkenning voor lotgenoten, en dat situaties zoals die in haar gezin in de toekomst voorkomen worden.