Veel telefoontjes naar 112 zijn helemaal niet spoedeisend

In dit artikel:

In Apeldoorn bij meldkamer Oost-Nederland werkt de 23‑jarige Jarno Vroegh sinds twee jaar als centralist. Hij vertelt dat de centrale dagelijks ongeveer 100–150 gesprekken verwerkt (circa 900 per week) — veel daarvan blijken geen echte noodsituaties, zoals een kat in de boom of andere niet‑urgente meldingen. Omdat het aantal beschikbare 112‑lijnen beperkt is, kunnen dergelijke oproepen een lijn bezet houden voor iemand met levensgevaar.

Vroegh benadrukt dat mensen bij twijfel wél 112 moeten bellen, maar dat niet‑spoedmeldingen beter via het speciale brandweer‑nummer 0900‑0904 (geen spoed, wél brandweer) gemeld kunnen worden. Centralisten zijn getraind om snel te triëren: aan de hand van gerichte vragen (bijvoorbeeld over zichtbare rook en de kleur ervan, of of iedereen veilig buiten staat) bepalen zij de urgentie en of de brandweer moet uitrukken.

Het werk van een centralist stopt niet zodra de telefoon is neergelegd. Zij coördineren en blijven hulpdiensten aansturen, stemmen af tussen disciplines en zorgen voor correcte afhandeling en registratie van het incident — kortom: toezicht op het hele proces van A tot Z. Vroegh ervaart soms dwingende bellers die meteen inzet van de brandweer eisen, terwijl dat niet altijd de juiste dienst of taak is; de beslissing tot uitrukken ligt bij de meldkamer. Juist die verantwoordelijkheid en het kunnen helpen van mensen zijn volgens hem reden geweest om dit werk te doen.